نگاهی به Metroid Prime 4: Beyond

Metroid Prime 4: Beyond تلاش می‌کند چند هویت متفاوت را هم‌زمان در خود جای دهد. این بازی در بهترین لحظاتش یادآور اوج‌های متروید پرایم نخست است و در ضعیف‌ترین بخش‌ها، لغزش‌هایی دارد که ریتم تجربه را کند می‌کند. Retro Studios همچنان اهمیت تنهایی ساموس را درک می‌کند و بخش قابل‌توجهی از بازی را به اکتشاف ایزوله اختصاص می‌دهد؛ جایی که سکوت، فضا و طراحی محیط نقش اصلی را بازی می‌کنند. با این حال، ساختار هاب جهان‌باز و برخی تصمیم‌های روایی، همیشه با روح کلاسیک سری هماهنگ نمی‌شوند. نتیجه نهایی تجربه‌ای ناهمگون اما در مجموع تأثیرگذار است که در اوج‌هایش واقعاً می‌درخشد.

با تکاف مگ همراه باشید.

روایت، سیارات بیگانه و قدرت‌های روانی ساموس

داستان Metroid Prime 4: Beyond با انتقال مرموز ساموس به سیاره Viewros آغاز می‌شود؛ جایی که او هم‌زمان به‌دنبال راه بازگشت و کشف تاریخ تمدن باستانی Lamorn می‌گردد. هسته روایی بازی بر توانایی‌های روانی جدید ساموس استوار شده؛ قدرت‌هایی با رنگ بنفش که امکان جابه‌جایی اشیا، هدایت پرتابه‌ها و تعامل تازه با محیط را فراهم می‌کنند. این توانایی‌ها در کنار ابزارهای آشنایی مثل Morph Ball، Charge Beam و بمب‌ها قرار می‌گیرند و چالش‌هایی متنوع خلق می‌کنند. معماها اغلب هوشمندانه طراحی شده‌اند و استفاده از انرژی روانی برای فعال‌سازی سازوکارها، حس پیشرفت مداوم می‌دهد. هرچند ایده‌ها کاملاً تازه نیستند، ترکیب آن‌ها با طراحی مراحل، تجربه‌ای رضایت‌بخش ایجاد می‌کند.

گیم‌پلی، مبارزات و طراحی مراحل

مبارزات در Metroid Prime 4: Beyond همان چیزی است که از یک بازگشت مدرن انتظار می‌رود. قفل روی دشمنان، شلیک دقیق و حرکت‌های جانبی سریع، کنترل ساموس را لذت‌بخش می‌کند. جاخالی‌های نرم، خروج سریع‌تر از Morph Ball و دسترسی روان به Visor، جریان مبارزه را بهبود می‌دهند. سلاح‌های عنصری جدید هم در نبرد و هم در اکتشاف کاربرد دارند و حتی ظاهر Arm Cannon را تغییر می‌دهند. بازی زمانی بهترین عملکرد را دارد که درگیری‌ها محدود و مکمل اکتشاف باقی می‌مانند. دشمنان تازه نیاز به تاکتیک‌های خاص دارند و باس‌فایت‌ها، تنوع خوبی بین نبردهای عظیم و دوئل‌های مستقیم ایجاد می‌کنند، هرچند گاهی موج‌های تکراری دشمنان ریتم را می‌شکنند.

کنترل‌ها، موتور و هاب بیابانی بحث‌برانگیز

کنترل بازی روی Switch 2 با آنالوگ‌های دوگانه دقیق و روان حس می‌شود و گزینه نشانه‌گیری حرکتی هم تنظیمات را کامل می‌کند. استفاده از Joy-Con جداشده یا حالت ماوس امکان‌پذیر است، اما طراحی فیزیکی کنترلر، استفاده طولانی‌مدت از حالت ماوس را سخت می‌کند. موتور جدید ساموس کنترل خوبی دارد و حضورش در روایت طبیعی جلوه می‌کند، اما کاربرد اصلی آن در Sol Valley مشکل‌ساز می‌شود. این بیابان نقش هاب مرکزی را دارد، اما از فعالیت‌های جذاب خالی است. دشمنان تکراری و مأموریت‌های ساده، عبور از این منطقه را به کاری مکانیکی تبدیل می‌کنند و تلاش بازی برای القای حس جهان‌باز، نتیجه قانع‌کننده‌ای نمی‌دهد.

ساختار مراحل، اتمسفر و کیفیت فنی

مناطق اصلی بازی نقطه قوت Metroid Prime 4: Beyond محسوب می‌شوند. هر ناحیه هویت بصری و روایی مستقل دارد و ساختار آن‌ها بیشتر به Prime 2 و 3 شباهت دارد تا نقشه درهم‌تنیده نسخه اول. هر منطقه مانند یک سیاه‌چال بزرگ طراحی شده: اکتشاف، ارتقای کلیدی، نبرد با باس و خروج. این رویکرد حس کلاسیک زلدا را زنده می‌کند، بدون آنکه هویت متروید را از بین ببرد. از نظر بصری، بازی یکی از زیباترین آثار نینتندو است؛ نورپردازی، معماری و افکت‌های ویزور ساموس چشمگیرند. اجرای 4K با 60 فریم روی Switch 2 و عملکرد پایدار روی Switch 1، نشان از بهینه‌سازی تحسین‌برانگیز دارد.

همراهان، تنهایی ساموس و جمع‌بندی نهایی

همراهان فدراسیون که گاهی ساموس را همراهی می‌کنند، شخصیت‌پردازی قابل‌قبولی دارند و حضورشان بیش از حد مزاحم نیست. دیالوگ‌ها همیشه دقیق نیستند و گاهی به کلیشه نزدیک می‌شوند، اما بازی هوشمندانه لحظات زیادی را به تنهایی مطلق اختصاص می‌دهد. این تعادل، رضایت طرفداران قدیمی را حفظ می‌کند. در مقابل، شخصیت Sylux کمتر از انتظار نقش‌آفرینی می‌کند و تمرکز زیاد روی تاریخ Lamorn، جای خالی یک آنتاگونیست پررنگ را پر نمی‌کند. با وجود این ضعف‌ها، Metroid Prime 4: Beyond در بهترین لحظاتش به میراث سه‌گانه وفادار می‌ماند و تجربه‌ای خلق می‌کند که ارزش انتظار طولانی را دارد.